سلام...

درود...

می خواستم تو این پست از اون روزای سخت بنویسم و از اون شبای لعنتی. بغضای فروخورده و اشکای نریخته ام.از چیزایی که دیدم.از حرفایی که شنیدم.و از تظاهرکردنام  که بازم ادامه دارن...اما...  .

راستش از خیلی وقت پیشا با خودم عهد بسته بودم تولد دوستامو حتی با یه شاخه گل هم که شده بهشون تبریک بگم.حالا که داداش آگاهم زحمت کشیده و لباس سیاه رو از تن وبلاگم در آورده،بی انصافیه اگه بازم از غم بگم.حد اقل این یه پست رو به خاطر اون و همه ی کسایی که تو این مدت صمیمانه کنارم بودن،از زندگی می نویسم.

راستش نمی تونم اون طور که باید حق مطلب رو ادا کنم.امیدوارم منو ببخشین.فقط می خواستم 6 اسفند تولد برادر خوبم "حسین "(آگاه)و 8 اسفند تولد داداش کوچولوی عزیزم" امیرحسین " و خواهر گلش" سارا" جون رو بهشون تبریک بگم.کسایی که تو این مدت مثل دو تا برادر کوچیک تر سعی کردن کنارم باشن .مثل همه ی دوستای دیگه ام.پسر و دختر،همه مثل خواهرا و برادرام بودن.تنهام نذاشتن.از همه تون ممنونم.

آقا امیر،آقا حسین ،تولدتون مبارک.امیدوارم بتونم همیشه مثل یه خواهر بزرگتر واستون باشم.امیدوارم همیشه شاد باشین...جاری باشین...همه تون....امیدوارم هیچ وقت رنگ غمو نبینین...هیچ وقت.